Dagboek 2005

Zon!!! (19-12-2005)

Jullie zullen je misschien afvragen waar is de zon...?? Nou ik ben nu een aantal dagen in portugal waar het weer zeer aangenaam is. Een graadje of 18 met een strakke blauwe lucht en weinig tot geen wind. Super omstandigheden om goed te kunnen trainen. Verder zijn hier wat selectie atleten van portugal die allerlei verschillende onderdelen doen. Altijd leuk om te zien. Wat doen we verder hier??? Nou buiten trainen vooral heel veel kletsen, giechelen als pubers van 14, en wat eten en TV kijken. Niks bijzonders, maar het is heerlijk om veel te slapen, uit te rusten en te genieten van alles wat rustig kan zonder die eeuwige haast. Dus nu is het alleen lekker bijtanken. Het geeft me ongeloofelijk veel energie al wordt je in eerste instantie bijna nog moeier, van alle rust maar na een paar daagjes ga je toch echt het verschil voelen. Zoals jullie kunnen lezen het is hier super en er wordt veel gelachen een goede voorbereiding op een mooi indoorseizoen dus.

Vertrek (13-10-2005)

Morgen vertrek ik weer uit mijn veilige grote dorp Tamale. Het is was er erg leuk, maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. De laatste dagen nog veel les gegeven op de scholen en gister met de vrijwilligers uiteten geweest. Het was hartstikke duur hahaha met z'n 10-en waren we 1000.000 cedies kwijt (100 euro incl drinken). Hier is dat dus duur.

Het was een hele ervaring en het was absoluut de moeite waard. Heb zo veel gekke dingen mee gemaakt en cultuur verschillen zijn groot, maar toch is overal een oplossing voor.

Morgen mag ik vrolijk 10 uur in de bus naar Accra en op dit moment is het een graad of 36....lekker. maar goed... zaterdag nog in Accra en zaterdagavond vlieg ik weer terug naar Amsterdam, waar ik zondagochtend vroeg weer aankom. Nu lieve mensen, de verhalen horen jullie wel en ik spreek jullie vast snel weer...

Ajax - Feijenoord (8-10-2005)

Tot nu gaat alles geweldig hier en heb ondertussen mijn eerste atletiektraining gegeven. Het was echt super leuk en nu kunnen ze in Ghana ook de horden A, B en C. Al ziet-ie er wel wat anders uit dan bij ons in Rotterdam. Het is echt geweldig en iedereen was enthousiast. De lokale coach is Papa Tony, bij de Ghanezen bekend!!!! Ook hij vond het erg leuk.. Dit doe ik elke dag door de week in het stadion in de weekenden vrij..

Gister ben ik naar een voetbalwedstrijd geweest. Wij waren uitgenodigd (Ik ben hier beroemder dan in Nederland!). En wij dachten "leuk een lokaal voetbalwedstrijdje". Not! De halve stad was uitgelopen en het bleek een topper tussen Kumasi en Tamale waarbij, als Tamale won, ze op de eerste plek zouden komen. Nou, je kan je niet voorstellen wat ik daar heb gezien! De scheidsrechter wordt onder politiebegeleiding afgevoerd. Anders wordt hij in elkaar geslagen. En er was heel veel politie op de been. Er zit een heel groot hek om het voetbalveld; alleen de VIP's mochten er binnen komen. Nou wij dus ook!!!! Het was echt super en iedereen zo temperamentvol, vooral bij deze twee. Dus een soort Ajax - Feijenoord en we zijn maar wat eerder weg gegaan, omdat we bang waren dat we anders de poort niet meer uitkwamen. Er was namelijk maar 1 ingang!!!! Dus echt voetbal......Maar Tamale heeft wel mooi gewonnen en staat op 1.

Buiten al dit moois heb ik ook al op een school les gegeven, gym. Super leuk, vooral de meiden. De vrouwen zijn hier in Ghana echt independed. Ze doen alles en de mannen weinig. (beetje alles over 1 kam strijken). Maar dat zie je dus op school ook al terug. Jammer dat de mannen niet dezelfde kansen krijgen. Op deze school heb ik ook mezelf voorbij zien lopen als drie-jarige, dezelfde bewegingen, dezelfde uitstraling en bijna hetzelfde haar. Echt super!!!!!

Zoals jullie lezen super, maar ik mis toch ook wel wat nederlandse dingen, vooral GROENTE!!! Maar ja je kan niet alles hebben. Tot snel.....

Ghana, het echte Afrika (29-9-2005)

Na een comfortabele reis kwam ik in Accra aan. Veel heb ik toen niet meegekregen want toen ik aan kwam was het hier al donker (19:00 dat is om 21:00 in Nederland). Wat ik wel heb meegekregen is de levensgevaarlijken rijstijl van de Ghanezen, doodeng en dat na een lange reis.

Na een vermoeiende nacht met veel herrie, keek ik uit mijn raam en zag al heel veel typische mooie Afrikaanse dingen. Vrouwen met hele mooie kledij met van alles op hun hoofd en kinderen op hun ruggen. Het echte Afrika het leeft en ademt. Ik noem dit het echte Afrika omdat ik aan Ghanezen vertelde dat ik wel in Afrika was geweest maar Zuid-Afrika, maar dat telde niet volgens hun. En ik moet toegeven het scheelt wel veel. Maar dat komt ook omdat ik in Zuid Afrika alleen op de campings heb gestaan en in redelijke dure hotels niet tussen de locals.

Het is erg leuk om tussen de Ghanezen te lopen met een kleurtje. Ze zien dat je anders bent, maar kunnen het niet plaatsen en vragen aan Jaleel (van NorGhaVo) of aan mijzelf waar ik vandaan kom. ik heb wel iets van ze weg, maar ik zou ook een mengelmoesje kunnen zijn...

Ik voel me wel thuis in deze wereld. Heel relaxed en geen stress met tijd enzo je bent nooit te laat hahahaha (he Rich). Ik weet waar ik dat vele slapen vandaan heb; mensen hier slapen op elk moment dat ze kunnen achter hun kraampje op de markt, in het gras onder een boom, maar ook in de meest moeilijke houdingen. Echt geweldig....

Morgen vertrek ik naar mijn gastgezin in Tamale dat betekent eerst 11 uur in de bus zitten, samen met andere mensen van Norghavo. Er schijnt heel veel te zien te zijn en ik hoop dat ik dat ook ga zien, want we moeten al om 5 uur op wel erg vroeg...dus misschien eerst even tukken..

Het is hier erg leuk heel veel vers fruit ananas, paw-paw en sinaasappelen (en nog veel meer). Mijn haartjes zijn gedaan heb ik ook 11 uur voor gezeten en lijk nu ECHT op een ghaneese. In Tamale krijg ik het erg druk maar ook dat zal wel echt super zijn. Ik ga er in iedere geval van genieten.....

Vertrek (26-9-2005)

Het is nu echt zo ver ik vertrek over een paar uur naar Ghana. De zenuwen gieren door mijn lijf. Het lijkt bijna een grote wedstrijd. Je weet dat je gaat, maar weet niet precies hoe het zal verlopen. Maar 1 ding is wel zeker het gaat geweldig worden. Er is geen weg meer terug, maar dat wil je ook helemaal niet, maar je voelt de spanning wel stijgen….(Het is nu kwart over 12 ’s avonds en voor grote wedstrijden slaap ik beter dan nu). Het is vooral gezonde spanning, die niet te hoog moet oplopen en dat betekent toch een goede poging wagen om te gaan slapen. En dat voor iemand die altijd en overal kan slapen is dit toch wel nieuw. Het staat vast het wordt echt super, en dus hoef je eigenlijk niet zenuwachtig te zijn, maar de nieuwsgierigheid naar het nieuwe en onbekende maken me ongeduldig.

Zoals jullie kunnen lezen een weer war van gedachten in mijn hoofd. Ik ga proberen jullie op de hoogte te houden van alles wat ik daar doe. Ik heb geen idee of het gaat lukken. Maar dat zal de tijd leren……Tot over 3 weken dan ben ik een hele ervaring rijker.

Ghana (21-08-2005)

Velen van jullie weten het al. De titel van mijn stukje wordt mijn vakantiebestemming. Nou ja vakantiebestemming ik ga naar Ghana om daar 3 weken vrijwilligerswerk te gaan doen. Na mijn avontuur in Zuid-Afrika had ik heel sterk het gevoel terug te willen naar Afrika. Je ziet natuurlijk wel veel als toerist maar het ECHTE leven blijft wel voor je verscholen, al moet ik zeggen dat met mijn donkere kleurtje toch wat kleine deurtjes open gingen.

De cultuur zie je wel maar je beleeft je niet echt….Dat is een van de redenen waarom ik graag vrijwilligerswerk ga doen. De werkelijke cultuur ervaren, maar ook iets goeds doen voor andere mensen, zo veel mogelijk van de wereld zien en mezelf leren kennen. Nu krijg ik de mogelijkheid om in een gastgezin 3 weken te verblijven. Deze mogelijkheid wordt me geboden door Norghavo. Dit is bijzonder omdat de organisatie normaal mensen uitzend voor 3 maanden of langer!!! Maar voor mij hebben ze een uitzondering willen maken waar ik hun zeer dankbaar voor ben. Ik ga in Tamale in het noorden van Ghana kinderen sport/atletiekles geven. Ik heb al zo veel voorpret gehad dat het onmogelijk niet meer leuk kan gaan worden. Afgelopen vrijdag mijn prikken gehaald dat was dan wat minder, heb flink wat spierpijn gehad, maar dat is nu alweer zo goed als over.

Verder heb contact gehad met collega’s die daar ook naar toe gaan wat het ook erg leuk maakt.

Ik heb geen idee of er een mogelijkheid is om daar mijn website bij te houden. Maar ach het is maar voor 3 weken. Ik zal in ieder geval pen en papier mee nemen zodat ik alles op kan schrijven.

Helaas moet ik nog 6 weken wachten voordat ik echt ga (ik ga van 26 september t/m 15 oktober), maar misschien is het wel fijn ik moet nog dingen kopen en een visum halen (wat heel gedoe blijkt te zijn).

Natuurlijk ga ik gewoon door met trainen de tijd staat niet stil. Ben nog steeds aan het bikkelen. Het gaat goed al vind ik het al lang niet meer leuk om die tempotrainingen te doen. Met andere woorden Richard (mijn trainer) heeft het regelmatig zwaar te voorduren…Met gemopper en gezeur van ons, al doen we altijd wat hij zegt. Soms gaan we te hard waardoor het later (te) zacht gaat, maar op tijd lopen is niet mijn beste eigenschap. Maar we vergeten nooit waar het voor het is en dat maakt dat we (bijna) altijd met een goed gevoel kunnen terug kijken op deze trainingen.

Helsinki (07-08-2005)

Het is precies een maand geleden dat ik een stukje schreef. In deze periode is er eigenlijk weinig bijzonders gebeurd vooral hard en veel getraind. Verder ben ik bezig met het plannen van een geweldige vakantie maar daar ben ik nog mee bezig…….

Gister was het een feest want WE (///) haalden een medaille op de WK in Helsinki en nog wel een zilveren voor RUTGER SMITH. Helemaal te gek en een super begin van een geweldig evenement. Ik probeer alles te volgen (behalve het snelwandelen) en dat lukt me tot nu toe aardig goed.

Is het moeilijk om zo thuis alles te zien?? Nou echt leuk is het niet vorig jaar toen deed het minder zeer, omdat er geen enkele mogelijkheid bestond dat ik mee zou kunnen doen. Dit jaar had ik misschien stiekem gehoopt om in de buurt te kunnen komen van de B-limiet. Helaas was dit niet het geval.

Toch probeer ik er niet al te lang bij stil te staan en is het vooral een extra stimulans om nog harder en beter te trainen. Zodat ik volgend jaar op de EK in Göteborg en het jaar erop de tijdens de WK in Osaka er weer kan staan. En dan vooral ook mooie resultaten kan laten zien.

Wat me op viel tijdens de series van de 100 m vrouwen was dat er maar liefst 21 vrouwen niet onder de 12 sec konden lopen (op de 59 inschrijvingen)!!! Dat is een derde van heel het deelnemersveld. En ik moet toegeven er stond redelijk wat tegenwind. Maar vind dat wel een absoluut dieptepunt. En ik vraag me af of het niet handiger is om al die exotische landjes samen te voegen een aparte series voor te maken. Competitie vervalsing zal het niet zijn. Want als je 12,5 sec loopt heb je niks aan iemand van 11,5 en anders om natuurlijk ook niet. Verder kunnen ze gewoon voor de snelle meiden (op het schema) niet op een ander tijdstip. Dus dat het stadion ook goed gevuld is als zij moeten lopen. Helemaal uitsluiten vind ik geen goed idee want iedereen moet de kans krijgen om te laten zien wat ze kunnen. Maar dan alsjeblieft wel allemaal tegelijk en niet in elke serie een paar!!!

Winter…??? (07-07-05)

Is de winter begonnen?? Nou gelukkig nog niet, maar met mijn trainingen wel een beetje. Het begon dinsdag. Kracht programma was best veel met wat lichter gewicht, leuk…..Totdat ik de volgende dag opstond, dat ging niet zo soepel als anders en had behoorlijk wat spierpijn. En als je nou vraagt waar?? Nou dan stel je verkeerde vraag je kon beter vragen waar niet. Voelde echt overal wel wat. Toch deed het me ergens wel goed, het was de bevestiging dat ik echt lange tijd niet heb gedaan wat ik “normaal” zou doen. Revalideren is zo anders dan normale trainingen draaien dit resultaat is er weer een bevestiging daarvan. De spierpijn sterkt me in de keuze om rustig aan het winterprogramma te beginnen.

Vandaag was de spierpijn helaas nog niet over de kleine spierpijntjes wel vooral in het bovenste gedeelte van mijn lichaam. Maar mijn hamstrings hadden het erg zwaar gehad en dat lieten ze vandaag ook nog merken. Na wat meer tijd te hebben besteed aan de opwarming mocht ik mijn loopprogramma gaan doen. Het loopprogramma was 3x3x200 m met 100 rust (wandelen) en 400 m wandelen blokrust. En ik vond het nog leuk ook!!!! Nou zul je misschien denken dat is toch niet zo vreemd….Maar ik heb vooral ’s winters echt een bloedhekel aan de tempotrainingen. Vind het echt niet leuk, maar omdat je weet dat het goed voor je is doe je het toch. Maar vandaag was de beredenering omgekeerd omdat het goed voor me is vind ik het leuk…Bijzonder en ik heb geen idee hoe lang ik dat gevoel ga volhouden (ik gok niet zo heel lang). Ondanks dat het niet super hard ging kan ik met een tevreden gevoel terug kijken op mijn training.

Einde seizoen (03-07-05)

Gisteren liep ik in Oordegem een wedstrijd. Een goed georganiseerde wedstrijd waarbij zoals bijna altijd in België het behoorlijk uitliep. Het enige jammere was dat ik in de snelste serie was ingedeeld terwijl ik had gevraagd om een langzamere. Maar het bleek dat ze niet echt op de tijden hadden gelet want Judith Baarsen met 11.83 sec achter haar naam zat in serie 8 en ik mijn snelste tijd ooit 11.89 in de serie 10 (snelste serie).

Maar ik besloot vooral niet op de snellere om me heen te letten en mijn eigen race te lopen. Dat ging verrassend goed (dat niet opletten dan). Ik liep een tijd van 12.46 met een goede start. Ontspannen gelopen, als een dieseltje.

Tijdens het opwarmen voor mijn horderace voelde ik me al niet super, ik weet niet echt wat het was, maar was wat onzeker en voelde me niet echt op mijn gemak. Dit maakte het er natuurlijk niet beter op.

De start ging wederom erg goed en horden één en twee ook nog en toen ging het lichtje uit. Ik weet niet eens meer precies wat er gebeurde maar ik was op. Ben nog wel gefinished, maar meer was het ook niet.

Ik ben fysiek alleen moe maar mentaal uitgeput. Ik heb een heel jaar lang uitgekeken en gewerkt naar dit jaar. En het werd niet echt wat ik gehoopt had. Maar ik ben ondanks dat alles wel blij dat ik gestart ben en dat ik nog veel wedstrijden heb kunnen doen. Maar op dit moment is het voor mij genoeg. Als je normaal fit bent dan loopt je seizoen van mei/juni tot eind augustus. Mijn seizoen begon dit jaar 30 april en daarna heb ik elke week wel een wedstrijd gedaan (op 1 weekend na geloof ik). Na een jaar revalideren concludeer ik dat het wat veel is. Ik heb veel teleurstellingen moeten verwerken, maar heb alles uiteindelijk toch een plaatsje kunnen geven. Ik ga komende tijd lekker trainen en straks als de winter komt veel arbeid verrichten. Ik hoop dan alweer indoor iets moois te kunnen laten zien en dat door te trekken naar de zomer.

Dus geen NK outdoor voor mij ik zal me van de week afmelden, doet het zeer?? Mwah valt wel mee ik denk dat er andere momenten zijn geweest die heel veel meer pijn deden. Ik weet dat ik nu niet goed ben en kan het daardoor makkelijk accepteren.

Ik wil iedereen heel veel succes wensen met het NK, met de EK <23 en met de WK, en volgend jaar ben ik er weer bij……

Nederland op zijn breedst (19-06-05)

Afgelopen week besloten we (Richard, Petra en ik) om een wedstrijdje te doen op vrijdagavond. Dit omdat er in het weekend weinig wedstrijden zijn vanwege de Europa Cup en ook omdat het vrijdag goed weer beloofde te worden.

In eerste instantie wilde we graag naar Utrecht omdat het altijd leuke wedstrijden zijn, maar uiteindelijk werd het Amsterdam (bij ATOS) omdat daar ook de mogelijkheid werd geboden om een 200 m te lopen en niet zoals in Utrecht alleen een 100 m.

Alles geregeld om kwart over 4 reden we weg (Darren ging gezellig ook mee om een 1500 m te lopen), tijd genoeg want de 100 m was pas om half 8 en een ritje Rotterdam Amsterdam kost normaal 3 kwartier aan een uur….Ok we wisten dat de treinen niet reden vandaar dat we ook lekker op tijd waren vertrokken. Vervolgens heb ik heerlijk geslapen en werd ik wakker op de snelweg. Het eerste wat ik zag was een bord met Ring Amsterdam 14 km file…..hmmm. Na heel wat omdwalingen en tankstations die we niet konden vinden kwamen we om kwart over 7 aan. (We hadden er 3 uur over gedaan over zo’n klein stukje.) Wel een beetje jammer als je om half 8 een 100 m wilt lopen. Maar de organisatie vertelde ons wel dat we nog mee konden doen (het was namelijk een instuif), maar na zo’n lange rit leek ons dat een niet zo’n goed plan. Uiteindelijk alleen een 200 m die voor ons beide een mooie training was. Maar onze Darren die liep gewoon een dijk van een 1500 m en liep naar een PR!!!! En zo werd hij de held van de avond en hadden we toch niet voor niets zo lang in de auto gezeten.

Niet goed niet slecht (11-06-2005)

Zoals je in mijn kopje kunt lezen was mijn race tijdens de Gouden Spike in Leiden niet goed en niet slecht. Op dit moment is het gewoon een kwestie van wedstrijden doen. En dat betekent vooral DOEN en niet te veel nadenken. Dat is soms best lastig. Normaal train je ’s winters hard om samen met je coach of eventueel met andere om vervolgens vol verwachting af te wachten wat het seizoen je gaat brengen. Maar stiekem heb je zelf wel een gevoel waar het zal eindigen. Dit vind ik een erg leuk gedeelte van topsport je leert je lichaam en jezelf op verschillende manieren erg goed kennen. Voor mij ietsje anders dit jaar. Ik moet regelmatig tegen mezelf zeggen dat ik van de winter eigenlijk geen trainingswinter heb gedraaid en dus ook niks mag en kan verwachten. Maar het is er zo ingeslopen afgelopen jaren dat dat niet zo maar weg is. Gelukkig gaat het daarmee nu wat beter.

Niet te vergeten wil ik de estafettemeiden feliciteren met hun definitieve plaatsing voor de WK later dit seizoen in Helsinki. Jullie deden het super, en weer zijn we eerder dan de mannen……

Gezellig (05-06-2005)

Afgelopen weekend was het NK clubteams. Ik kan je vertellen ik vind dit 1 van de leukste wedstrijden van het jaar. Ik train in een groep van ongeveer 25 a 30 meiden (als iedereen er is). Dit is allemaal van verschillend niveau. En alleen het inwerken gaat gezamenlijk en dan gaat ieder zijn eigen kant op. Ja je kan begrijpen dat het regelmatig een kippenhok is aangezien we tijdens het inwerken elkaar van alles willen vertellen. Dit soms tot enige irritatie bij de coach.

Omdat we allemaal op verschillend niveau wedstrijden doen zie ik die andere meiden bijna nooit tijdens te wedstrijden. Daar is de competitie bij mij voor. Dit is de enige wedstrijd waarbij ik mijn trainingsgenootjes in actie zie. En aangezien we te veel meiden hebben zijn er ook nog 3 2de divisieploegen. Helaas moesten die op dezelfde dag als wij zodat ze niet bij ons konden komen kijken. Wij zijn 2de geworden en 25 september gaan de andere ploegen kijken hoe hoog zij kunnen eindigen. Ik ga zeker mee om ze aan te moedigen want buiten de estafette (en Europa Cup) is dit het enige “echte” team gebeuren en ik ben er trots op dat wij met zo veel zijn.

Excuus (30-05-2005)

Afgelopen weekend had ik een erg druk programma zaterdag The Hague Hurdles waar ik series en finale liep. Vervolgens zondag naar een vol stadion voor de FBK games in Hengelo.

Zaterdag naar Den Haag waar de wind het verschrikkelijk naar zijn zin had, het was daardoor best wel wat fris zo vlakbij de zee. De wedstrijd was goed georganiseerd en er was zelfs wat ruimte om hier en daar een serie toe te voegen vanwege alle verkeersproblemen rondom Den Haag. Ik vind het erg jammer dat de mooie mondobaan komende periode vervangen gaat worden door een gewone kunststofbaan. Hopelijk blijft het mogelijk om aan twee kanten te kunnen sprinten zoals het nu is. In de serie liep ik een mooi seizoenspr van 13,55 helaas gesteund door wat te veel rugwind (+2,6), maar ander half uur later deed ik het nog eens over en kwam uit op 13,60 (+0,6). Twee mooie prestaties zeker omdat ik in de series vaak wat laat liggen en in de finale pas opgang kom.

Zondag werd ik lekker laat wakker, heb me ontspannen kunnen voorbereiden op een geweldige wedstrijd. Ik mocht lopen in het hoofdprogramma van de FBK-games. Voor mij extra speciaal vorig jaar zat ik huilend op de bank omdat ik toen ook in het hoofdprogramma zat. Maar helaas niet kon starten vanwege die vervelende blessure. Dit jaar dus wel het inwerken was al super tussen al die toppers, voor mij voelde het als een toernooi. Op het inloopveld hoorde je het publiek al en alle aankondigingen, heerlijk……

De baan op was echt top we kwamen binnen bij de finish maar omdat er nog een looponderdeel bezig was moesten we omlopen, waardoor ik 300 m lang kon genieten van het publiek en de sfeer. Heel even werd ik zelfs emotioneel gewoon omdat het zo lang geleden was en het echt super was om er weer te staan. Daarna lekker focussen en er voor gaan. De start ging erg goed en de eerste paar horden kon ik redelijk bij blijven helaas raakte ik halverwege met mijn bijtrekbeen een horde waardoor ik flink uit evenwicht was en de andere bij mij zag weglopen. Tijdens de race gaf ik het toen al een beetje op.

Toch wel getergd kwam ik aan de finish. Een journalist wilde mij wat vragen stellen, maar vlak daarvoor kwamen de tijden op het grote scherm. Het werd me allemaal even te veel was zo van slag dat ik geen interview kon geven. Vervolgens ging ik mezelf op het bankje in tranen aankleden toen er een fotograaf met zijn grote toeter me kwam fotograferen helaas was ik nog niet over mijn teleurstelling heen en vertelde hem dat hij moest oprotten. Aan deze twee mensen wil ik graag even mijn excuus aanbieden. Het was helemaal niet professioneel, en ik vind dat ik ook in de media moet kunnen omgaan met teleurstellingen. Wat dat betreft heb ik nog veel te leren.

Luxemburg (22-05-2005)

Mijn eerste wedstrijd in het buitenland. Het leukste als atlete is zomers al die wedstrijden afgaan en daar vaak dezelfde mensen tegen komen. Je hebt allemaal hetzelfde doel zo hard, ver of hoog mogelijk presteren. Ik vind het echt iets hebben en je creëert echt een soort band met elkaar.

In dit geval waren er niet zo veel buitenlanders eigenlijk waren wij vooral de buitenlanders met wat Duitsers erbij, maar toch vond ik het al erg leuk. Samen met Jacqelien op de kamer heerlijk bijgekletst. Het sfeertje is gewoon super leuk.

De wedstrijd ging in de series heel slecht, bij de start lag ik al zo ver achter dat ik eigenlijk een race in mijn eentje liep. Gelukkig mochten we ook finales en die gingen een stuk beter. Ik liep tegen Juliane Sprenger een Duitse die naar de Olympische spelen is geweest (pr. 12.86 sec), die heb ik dus heel de race niet gezien. Op zich niet zo erg want dat geeft bij mij een bepaalde rust.

Tijdens mijn blessure periode raak je best wel wat dingen kwijt. Zo mis ik nu ook veel concentratie en merk ik tijdens mijn races van alles wat er gebeurd. Zo zag ik mijn tegenstandster een horden raken iets wat ik hiervoor alleen zag toen ik een stuk jonger was. Ik vind het lastig want doordat ik zo veel andere dingen zie gebeuren betekent dat ik niet genoeg aandacht aan mezelf kan besteden. Of in ieder geval niet besteed. Mijn trainster Marjan zegt als ik dit verhaal vertel: “Je ziet en voelt het gebeuren, dus het slechts een kwestie van tijd voordat je het weer uitvoert.” En dat snap ik ook wel, maar nu is het geen automatisme en dat zorgt voor veel onrust en ook een soort gevoel van onmacht want mijn hoofd doet op dit moment even niet wat ik wil. Maar ik denk wel dat ze gelijk heeft en dat het een kwestie van tijd is, maar door mijn ongeduldigheid en de wil om te gaan presteren is het soms wat lastig. In Luxemburg is er een stap gezet naar de goede richting en dat moeten we zo volhouden.

Vergeten!!?? (14-05-2005)

Als je mij een jaar geleden zou vertellen dat ik deze datum eigenlijk een soort van vergeten was. Zou iedereen mij voor gek verklaren. En toch gebeurde dat. Ik stond zoals meerdere zaterdagen op om me vervolgens klaar te maken voor de wedstrijd in Krommenie. Toen we daar aankwamen na half Noord-Holland te hebben gezien. Zag ik meteen al wat ik een beetje gevreesd had. Flinke wind tegen. En niet een beetje?? Maar de vlaggen stonden strak…!!! Maar goed niet te veel aan denken en lekker mijn ding doen.

Vlak voor de start toen de aankondiging werd gemaakt dat wij gingen lopen riep Rien via de speakers om dat ik weer van de partij was, en dat het PRECIES is een jaar geleden was dat ik mijn achillespees afscheurde…..SLIK Dat had ik me nog niet eerder die dag gerealiseerd. Ik wilde er eigenlijk meteen niet meer aandenken omdat ik zo moest lopen, maar het bleef een beetje in mijn hoofd rond spoken.

De race….veel tegenwind en nog door te weinig ritme had ik er erg veel last van.

Rentree (07-05-2005)

Vandaag ging het dan echt gebeuren. Mijn rentree in Lisse. Een beetje mijn wedstrijd….Zenuwachtig??? Ja behoorlijk maar ondanks de kou en het harde waaien had ik tussen mijn zenuwaanvallen het hartstikke naar mijn zin. Het was weer fijn om er te staan en om mee te doen.

Gelukkig had ik me weer druk gemaakt om niks. Want ik liep een geweldige tijd 13,75 met precies 2,0 rugwind. En dat ik derde werd hinderde mij helemaal niet. Ik ben nog heel en op de goede weg terug. En dat terwijl het eigenlijk niet voor mogelijk werd gehouden!!!! Ik ben een gelukkig vrouw en zal deze dag niet snel vergeten.

Testwedstrijd (1-5-2005)

Vandaag heb ik meegedaan met de competitie in Delft (2de divisie). Eerste wedstrijd na een lang jaar revalideren. En misschien vragen jullie je af en….??? Nou voor mij viel het best wel tegen. Ik liep 14.50 met een tegen wind van 1,8 m/s. Daar komt natuurlijk bij dat ik nog maar kort met snelheid bezig ben en dat dan storm tegen niet echt bevorderlijk is, maar goed die tijd staat helaas.

Na een jaar revalideren heb je echt het gevoel ik ben er, mag weer wedstrijden doen!!! Maar ik heb nu begrepen dat ik eigenlijk nog maar op de helft ben en dat valt wel even tegen.

Aan de andere kant ik denk niet dat het nog veel slechter kan. En dat betekent dat ik volgende week in Lisse vast een betere tijd ga neerzetten.