Dagboek 2007

And I am feeling good (07-10-2007)

Dit nummer feeling good hoorde ik vanochtend in de auto uit mijn radio komen, gezongen door Micheal Duble. En het was precies zoals ik me voelde. Zonnetje scheen op mijn auto, na 2 weken vakantie. Ik heb lekker kunnen genieten van het “vrije” leven. Maar nu weer terug in Nederland, vol energie kan ik aan mijn volgende missie beginnen.

Afgelopen maandag had ik mijn laatste echo in het Erasmus ziekenhuis gemaakt en bekeken door Dokter Van Schie en Dokter Heijboer. Ze kwamen we tot de conclusie dat mijn pees de afgelopen 3 maanden zeer sterk is verbetert. En zelfs ik als leek kon dat zien.

Woensdag (exact 9 maanden na mijn achillesruptuur) kon ik bij Peter Vergouwen terecht. Natuurlijk altijd spannend en zeker na 2 weken van ECHT niet sporten. Maar ook daar kreeg ik het nieuws te horen wat ik graag hoopte. Geen vervolg meer in Ede en dus ben ik klaar met revalideren. Nu is het gewoon opbouwen en kijken hoe snel het allemaal verloopt. SUPER dus en een bevestiging van mijn gevoel, we gaan duidelijk nog steeds de goede richting op.

INDOOR???? Ik weet het nog niet als het even kan heel erg graag, want vond en vind het altijd leuk. Maar ik wil wel een beetje het gevoel hebben dat ik er iets te zoeken heb. Fysiek is het zeer waarschijnlijk mogelijk. Eerst in december 2 weken op trainingsstage en daarna gaan we daarover beslissen.

Morgen begin ik serieus met het winterprogramma, ik heb sprongkracht in mijn schema zitten en vind het nu al ontzettend leuk. Dat compenseert de vervelende trainingen een beetje.

Zoals jullie kunnen lezen I’ll be back faster then you think.

Don’t look back, but at the front (20-08-2007)

Afgelopen week was voor mij een beetje een lastige week. De WK-ploeg vertrok naar Japan. 4 Jaar geleden deed ik ook een WK. Het is alweer zo lang geleden en in die tussentijd heb ik nog maar weinig kunnen laten zien. Dat is frustrerend.

Van de week liep ik voor het eerst op spikes. Ja jullie lezen het goed na 7 ½ maand mocht ik mijn spikes weer onderbinden (zoals ze dat zeggen in het schaatsen). Tuurlijk hartstikke gaaf en het was ook eerder dan de vorige keer, maar het zijn nog maar spikes en nog geen WK. Ik wil hier mee zeggen, dat het nog een lange weg is. En natuurlijk wisten we dat al, maar op sommige momenten word je daar wat meer mee geconfronteerd.

Wat zijn de punten waar nog aangewerkt moet worden: mijn kuiten doen het goed, maar de één blijft toch nog een beetje achter, dus die moeten we oppimpen, Snelheid gaat steeds beter maar er zit nog geen kracht in het is vooral rollend lopen. En natuurlijk reactiviteit, maar uit ervaring weet ik dat dat het allerlaatste is wat goed is. Ik kan het nog heel vaak zeggen het gaat nog steeds echt goed, en het “to do”-lijstje wordt steeds meer “wat kan en mag ik al”-lijstje.

Straks ga ik voor de tweede keer op spikes lopen, ik verheug me er toch wel op, omdat het nog steeds elke training beter gaat……

Blij met basis (09-08-2007)

Vandaag was zo’n dag dat er getraind moest worden maar dat ik koud, moe en stijf was. Iedereen heeft zo’n dag wel eens. Nou het was een behoorlijk pittig programma 8x200 m (r= 3 min) 6 min rust en dan 8x60 m (heen en weer). Het viel zeker niet mee en moest erg mijn best doen. Maar ondanks dat kreeg ik vandaag het compliment dat het er goed uit zag. Nou moet ik eerlijk zijn dat heb ik de afgelopen tijd wel vaker gehoord. Maar dan liep het ook gewoon makkelijk. Maar vandaag moest ik gewoon ECHT mijn best doen verstand op nul en blazen met die hap. En dat het er dan toch zo goed uit ziet, doet me goed. Mijn basis (fysiek en metnaal) is blijkbaar ok, want ondanks moeilijke omstandigheden ging het goed.

Ik ben ook alweer begonnen met hordelopen. Dat is mentaal WEL zwaar, want dat is MIJN onderdeel en je weet hoe het voelde en voorlopig is het: NOT EVEN CLOSE. Alles moet wennen, maar vooral spanning over je lichaam is lastig. Ik heb natuurlijk heel veel core gedaan maar dat is dan toch weer heel anders dan echt hordelopen., Verder vind ik het lastig omdat het mijn landingsbeen is die nu gescheurd is wat bij het neerkomen extra zwaar is. Maar ondanks dat ik het meest kritisch ben op de horden kan ik ook daarover vertellen dat er verbetering in zit.

Verder ga ik volgende week voor het eerst sinds 7 maanden op mijn crossSPIKES lopen. Ik heb al wat weekjes op marathonschoentjes gelopen en dat verliep naar wens. Al vonden mijn hamstrings dat niet helemaal, ik heb een hele week spierpijn gehad in mijn hamstring (ik wist niet dat het kon). Maar aan de andere kant is het ook wel goed, want dan weet ik ten minste dat ik ze gebruik.

We gaan dus gestaag vooruit geen bijzondere tegenvallers of meevallers.

Sabbatical week en Nationals (02-07-2007)

Afgelopen week heb ik het eens lekker rustig aan gedaan. Moe van een half jaar revalideren: beginnend in het gips op krukken naar de bus en tram naar de sportschool, tot tempo’s lopen op de atletiekbaan. Groot verschil in een half jaar. Het was heerlijk om even te bepalen of ik wel ging sporten of niet en zo ja wat ik dan ging doen. Natuurlijk blijft sporten leuk, maar de weg is nog zo lang en dus is een adempauze even een noodzaak. Maar jullie hoeven niet ongerust te zijn de week is voorbij en vanaf vandaag wordt er weer gewoon hard gewerkt.

Het NK was afgelopen weekend, en ik moet eerlijk zeggen had niet zo’n zin om te gaan kijken. Maar toch maar gegaan en ik ben blij dat ik even ben geweest. Petra mijn trainingsmaatje die de vorige keer met mij revalideerde (na een knie operatie) deed het SUPERRRRRRRRRR. Het werd een mooie 2de plaats op de 400 m, met een nog veel mooier PR namelijk 54.58 sec (het was 55.02 sec). Ze heeft zo hard gewerkt en het is helemaal te gek om te zien dat het geloond heeft……Ik heb ook nog nooit iemand met zo’n big smile zien rond lopen.

Tempo time!!! (20-06-2007)

Afgelopen weekend was het eindelijk zo ver. Niet alleen maar joggen en dribbelen maar de eerste loopjes op tijd. Ik heb 2x4x200 m gedaan met 90 sec rust en 4 min blokrust. Geen verkeerd programma. Het eerste loopje was wat onwennig, maar het voelde zo goed dat ik de rest stukken harder ging. Waar moet je dan aan denken?? Nou aan 55% van mijn maximum. Dus nog geen spikes en sprinttijden, maar de toon is gezet.

Nu nog blij maar over een poosje verveeld (I’ve been there), want het is ZOMER en ik doe dus winterschema’s, dodelijk saai natuurlijk. Maar ik hoop gewoon te kunnen genieten van mijn successen komende tijd. Want na ruim 5 maanden revalideren gaat het toch eindelijk echt beginnen.

Kapot gestorven. (13-06-2007)

Misschien een beetje aparte term voor de meeste. Maar bij ons op de atletiekbaan hoor je hem toch regelmatig. Het betekent gewoon heeeeeeel erg moe zijn .

Na heel intensief revalideren ben ik nu erg moe. Ik heb mezelf weinig rust gegeven en hard gewerkt en dat breekt me nu een beetje op. Vandaar dat ik vandaag maar niet ben gaan spinnen. Begrijp me niet verkeerd ik ben er blij met hoe alles gaat. Maar revalideren vind ik zwaarder dan gewoon trainen. Op dit moment heb ik 7 trainingseenheden in 5 dagen. En eigenlijk zou ik er nog eentje in het weekend bij willen doen. Maar meestal ben ik blij dat ik dan even niks heb.

Een normale week ziet er als volgt uit op sport gebied: · Maandag Fysiotherapie (met veel oefeningen) Pilates (corestability) · Dinsdag krachttraining op de baan in combi met lopen en wat horden · Woensdag Fysiotherapie Spinnen · Donderdag Bodypump (kracht training) Lopenscholing en lopen op de atletiekbaan · Vrijdag Fysiotherapie · Zaterdag of zondag lopen met loopscholing (maar meestal niet)

Zolas jullie kunnen lezen een druk programmaatje naast 25 uur werken. Maar we gaan goed en als ik af en toe mijn rust pak komt het helemaal goed.

Ik mis atletiek wel nu het seizoen lekker bezig is, vooral de wedstrijdspanning maar ook het gevoel dat je in vorm gaat komen dat je van jezelf weet dat het eraan komt. Ik kan je vertellen na een jaar revalideren is dat gevoel weg en het duurt verdomd lang voordat het terug is, maar goed dat heb ik van de vorige keer geleerd en dus ga ik maar niet naar op zoek naar dat gevoel.

3 jaar na dato……(17-05-2007)

Het is voor het eerst dat ik me ECHT realiseer wat ik nu aan het doen ben. 14 Mei was het namelijk 3 jaar na dato dat ik mijn rechter achillespees scheurde. En natuurlijk weet ik het allemaal wel. Maar toen ik dat in mijn agenda zag dacht ik echt…tering je bent niet goed snik. Maar toch heb ik genoeg rede om “gewoon” door te gaan. Op sportgebied is zo ongeveer het ergste al gebeurt zelfs twee keer…dus veel erger kan het toch niet meer worden…. Verder vind ik atletiek echt nog wel leuk. Ik kan als ik wil genoeg andere dingen doen, ik heb een baan (nu nog part time, maar waar ik ook voltijd aan de slag kan), ik heb nog altijd de wens om een jaar naar Afrika te gaan of een baan in een hele andere sector. Maar alles blijft zoals het is juist omdat ik atletiek zo leuk vind. De frustraties zijn na vorige week gelukkig gedaald. En dus gaan we na een weekje rustig aan gewoon weer volle kracht vooruit. Met voor eerst spinnen MET STAAN.

Na zonneschijn komt ook wel eens regen (10-05-2007)

Na een tweede bezoek aan Dokter van Schie en Peter Vergouwen (een dag later) heb ik nog wat puntjes om aan te werken. En ik maak me vooral zorgen om de dingen die onzeker zijn. Op dit moment is dat nog redelijk wat. Ik mag gaan joggen, huppelen en andere oefeningen. Maar op dit moment valt nog niks te zeggen over het terug keren op hoog niveau. En dat is toch het geen wat ik het allerliefste doe…… En dus ploeter ik maar een beetje door, nog wel fanatiek natuurlijk maar wel met meer achtergrondruis dan eerst. En dat stoort me.

Als ik me weer eens niet helemaal goed voel zet ik maar het nummer van Bobby McFerrin op: Don’t worry be happy (en dan kan er wel weer een glimlach vanaf).

Goed begin (09-04-2007)

Na een bezoek aan Peter Vergouwen, weet ik zeker dat ik op de goede weg ben. Het traject is nog lang….Veels te lang. Maar de basiscondities zijn op dit moment goed. Krachtverschillen zijn er een beetje, maar niet erg veel. Dat betekent dat de kansen op blessures later kleiner zijn.

Ik moet zeggen zag best op tegen het bezoek aan de sportarts, iedereen weet hoe streng hij is. En ondanks mijn ervaring van eerder, was ik toch niet helemaal zeker of ik op de goede weg zat. Maar het meest zenuwachtig was ik voor de term aquajoggen. Tijdens mijn vorige revalidatie heb ik dat uit eigen wil gedaan, maar wist wel meteen dat ik dat nooit meer wilde doen. Echt dat was mijn nachtmerrie in het revalideren. En natuurlijk was ik bang dat Peter zou zeggen dat ik dat weer moest gaan doen. Gelukkig viel het mee, want ik hoefde niet!!! En dus verdwenen bij mij meteen de wolken.

Op dit moment zijn mijn trainingsmaatjes aan het trainen in Portugal. Ik vind het erg jammer dat ik er niet bij ben. Maar voor mij was het geen optie om mee te gaan en hun vervolgens lekker op spikes te zien sprinten terwijl ik nog niet eens aan joggen was toegekomen. Voor sommige mensen is het een absolute motivatie voor mij echter demotiverend. Ik moet nog zo lang en om dan elke dag geconfronteerd te moeten worden met wat ik nog NIET kan, is voor mij niet weggelegd.

Maar al met al gaat het goed en loop ik zonder krukken als een kieviet. Ik kan zeer binnenkort gaan beginnen met spinning, wat ik leuk vind omdat ik vooral erg moe wordt. Maar wat ik er ook leuk aan vind is dat ik op keiharde muziek al mijn energie kan botvieren, op eigen niveau en zwaarte maar wel in een groep, wat wil je nog meer.

Krukkenvrij (21-03-2007)

Ach ja, ik weet dat ik erg weinig schrijf op dit moment. Maar er valt ook niet echt heel veel te vertellen ik ben nog steeds 3 dagen te vinden in de sportschool, de 4de dag bij de fysio en de 5de dag op de atletiekbaan circuittraining.

Sinds vandaag ben ik krukkenvrij, een hele verlossing!!! Dit na 11 weken. Ik denk dat maar weinig mensen zich kunnen voorstellen hoe dat is.

Bij mijn vorige ruptuur kon ik ook na 11 weken zonder. En natuurlijk wilde ik dat nu weer, maar het zag er vorige week niet naar uit dat ik het ging halen. Op zich geen man overboord, een week meer of minder maakt op een jaar ook niks uit. Maar ik was toch super blij dat het mocht. Volgende week donderdag breng ik een bezoek aan dokter Heijboer, hopelijk gaat hij mij nog meer goed nieuws vertellen. Wat absoluut beter is dan vorige keer, is dat mijn kuit lekker stevig is (goede tones), de vorige keer was het net een theezakje.

Zoals jullie kunnen lezen alles gaat volgens MIJN boekje en dus goed. Volgende week wat meer info als ik bij doc geweest ben.

O,ja ik schrijf regelmatig op de site van www.blogmysport.com. Een erg leuke site waar allerlei verschillende sporters en mensen die met sport te maken hebben hun belevenissen neer zetten.

GIPSVRIJ (15-02-2007)

Na 6 weken ben ik dan toch eindelijk verlost van mijn (voor mijn gevoel) eeuwige gips. Ondanks dat ik dit allemaal al eerder heb meegemaakt blijken er toch dingen anders te gaan en te zijn. Vorige keer heb ik alles uitgebreid genoteerd en gerapporteerd gewoon als naslag werk voor later. Toch heb ik besloten om er nu niet al te veel mee te doen. De rede hiervoor is dat het soms sneller gaat zoals nu, maar het kan natuurlijk ook de andere kant opvallen. En dus probeer ik er met zo’n neutraal mogelijke blik in te gaan. Ik kan het niet vergeten en neem het dus toch ook mee, maar probeer er niet al te veel conclusies aan te verbinden.

Dokter Heijboer was zeer tevreden over het herstel er is bijna niet te voelen waar de ruptuur plaats vond en dat is positief. Verder draag ik nu een achillotrain en geen gips!! Heerlijk!! Verder gaat het goed ben ik 4 keer per week te vinden in de sportschool en 1 keer per week bij de fysio. De weekenden ben ik nog lekker vrij en kan ik lekker uitslapen.......Elk nadeel heeft ook zijn voordeel.

ONGELOFELIJK (05-01-2007)

Dat schreef Thomas Kortbeek aan mij na het nieuws wat de ronde deed. Voor de mensen die nog niet op de hoogte zijn. Sinds kort trainde ik 1 keer in de week bij Ineke Bonsen. Niet omdat mijn eigen trainers Richard Kooijman en Marjan Olyslager zo slecht zijn, maar omdat het gewoon leuk is om bij haar te trainen en omdat nieuwe invloeden soms nieuwe resultaten brengen.

Afgelopen woensdag was ik ook in Amsterdam en Richard was meegekomen om eens te kijken wat we daar allemaal uitspookte. Na wat inwerken gingen we een lastige oefening doen 1 pas op wat verdere afstand. Erg moeilijk voor mij, maar nog belangrijker erg GOED voor mij.

Halverwege ging het mis. Na de eerste horden voelde ik wat ik bijna 3 jaar geleden ookal voelde. KNAP..… Grote paniek en ik wist eigenlijk al hoe laat het was. Mijn ergste droom op sportief gebied werd in het ziekenhuis waarheid. Andere achillespees gescheurd.

Even voor alle duidelijkheid. Voordat er geroddeld/gezegd gaat worden dat zagen we wel aankomen of ze heeft te veel gedaan of het was een klote oefening: NIEMAND KAN DIT VAN TE VOREN ZIEN AANKOMEN. Dit is gewoon domme pech mijn pezen zijn/waren gewoon niet goed. Ik vind het zo vervelend dat mensen achter mijn rug om of achter mijn trainers rug om gaan zeggen dat we het anders hadden moeten doen. GEWOON BULL SHIT EN MOND HOUDEN.

En nu verder voorlopig 3 weken gips en GEEN operatie. Dokter Heijboer vond het niet nodig. Herstel periode gewoon weer een jaar. Heb ik pijn?? Niet fysiek maar wel mentaal. Het is jammer dat ik bijna weer op mijn oude niveau was of misschien nog wel beter en dat ik weer opnieuw moet beginnen.

Mochten jullie denken die komt nooit meer terug. Nou dan kan je daar beter mee wachten totdat ik zelf aankondig wanneer ik er mee stop het zou zo maar nog heel lang kunnen duren.