Dagboek 2009

Laatste dag.........(6-11-2009)

Morgen gaat mijn vlucht alweer naar huis.

Vanochtend laatste atletiektraining gedaan. Vanmiddag laatste runs in Whistler, ik ga mijn beste beentje nog even voorzetten. Ik wil nog twee mooie jetsen geven aan dat ding........

Wat zal ik de komende tijd allemaal gaan missen????:

Ivo van Haaren zijn tomelooze energie, zelfs als hij slaapt roept hij nog: Ik zie ze lopen!!!

Ivo de Bruin zijn grote bruine ogen als hij stilletjes zit te wachten tot hij weer moet afdalen...

Edwin zijn doofheid waardoor hij de helft niet lijkt te horen.

Yannick zijn goddelijke lichaam........

Graham die heerlijk op de bank een tukkie doet.

Tom die vanaf nu geen handdoeken meer op de grond gaat smijten en minder gaat vloeken.

Maar de meiden ga ik natuurlijk nog veel meer missen onze stuurvrouw Esme die me (even afkloppen) alle runs veilig naar beneden heeft gebracht met geen enkele zwarte plek en geen enkele keer op ons dak.....Die lekker gek kan doen, maar altijd op tijd lijkt te zijn gefocust. En Tammie mijn partner in crime vele kilo's lichter met haar skinny chicken legs, maar duwt bijna even hard als ik. En niet vergeten onze Nederlandse Kim die Acda en de Munnik van te voren nog niet kende maar nu alles bijna kan meezingen. Meiden het was absoluut top en ik hoop jullie allemaal stuk voor stuk nog terug te zien.....

3 Banen verder en 20 runs (28-10-2009)

Wat een coole baan is dit. De leukste tot nu toe, een mengsel van beide eerdere banen. Het eerste gedeelte smooth en lekker snel (Park City) daarna het spannende en hobbelige van Lake Placid.

Eigenlijk is de baan spannender dan ik in werkelijkheid voel, we kwamen met 2 ijzers uit bocht 13. (voor de onbekende dan ga je bijna op je dak). Maar als toch nog onervaren remster krijg ik dat niet mee, en voelt het vrij soepel lekker hoor.....

Vandaag ben ik baby af, ik heb mijn eerste 20 runs erop zitten!!! Tussen al die reuzen voel ik me nog aardig klein. Een stel oudbekende kwamen voorbij en de vraag die dan regelmatig valt is, zeg hoe zwaar ben je nu??? Voor elke vrouw een zware beledeging, maar hier gelden andere wetten. In dit geval antwoorde hij met zeer veel trots: 105 kilo!!!! Even spellen honderd en vijf kilo!!! En vervolgens kwam er ook nog een licht gewicht voorbij, 98 kilo. Het blijft een rare wereld dat bobsleeen, in dit geval: MORE is MORE.

Laatste station en wat voor eentje.....(25-10-2009)

Na een lange reis zijn we aangekomen bij mijn laatste bestemming voor ik weer naar huis toe zal gaan. Whistler, hier zullen over enkele maanden de Olympische Winterspelen plaats vinden voor het bobsleeen. Ik mag dan wel niet mee doen aan deze winterspelen, maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik op DE Olympische baan afdalingen heb gemaakt, en dat zijn er niet zo veel...!!

We verblijven weer een in een super mooi en ruim huis met sauna en hot tub (buiten). Wat een luxe. Het sneeuwt hier al eventjes, maar omdat we in het donker zijn aangekomen heb ik nog geen idee hoe het plaatje er bij daglicht uit ziet. Verder komen in deze omgeving veel beren voor. We mogen geen afval buiten laten slingeren en geen ramen open laten met voedsel in de buurt....Hoe gaaf is dat.....

Ook van leuke en spannende avonturen word je moe....(24-10-2009)

Nog 1 dagje Park City en dan vertrekken we naar DE olympische baan. Hoe gaaf is dat!!. Ik ben net over de helft van mijn trainingststage met de meiden. En hoe super en enoverend de eerste twee weken ook waren. De tank moet even aangevuld worden. Alle leuke, nieuwe en spannende ervaringen zijn allemaal de moeite waard, maar het vergt ook energie om alles in je op te nemen en goed uit te voeren. Afgelopen dagen heb ik bovendien gewoon hard door getraind om te voorkomen dat ik niet te ver achter zou komen te lopen op het atletiekschema. Het is hartstikke leuk en de komende 2 weken gaan ook zeker een feestje worden. Maar nu even klein pasje op de plaats om vervolgens van de week er weer met volle moed er van te gaan genieten..........

Bijna de baan uit, na oeps vergeten..........(20-10-2009)

Vandaag mijn eerste run in Salt Lake gemaakt en het werd zoals verspeld een easy ride!!! Geen 100 bobbels en makkelijk te bepalen waar je bent. Bocht zes voel je in je buik, na bocht 14 een recht stuk om nog 1 bocht in te gaan om daarna te remmen.

De eerste twee runs waren dramatisch slecht volgens Esme, daar heb ik zelf verdomd weinig van gevoeld behalve de 2de run daar had ik bijna een tand door mijn lip te pakken. De laatste run was erg lekker en ook erg snel. Zo snel dat mijn remmen niet helemaal werkte.......Nou ja ik wist ongeveer hoe ik moest remmen en de 2 eerdere runs waren dan ook goed gegaan. Maar de laatste was ik nogal laat, waardoor we bijna het steen op gingen. Maar na flink gillen van Esme kwamen we enkele meters voor het eind tot stilstand. Na afloop: "Juud, je weet toch wel hoe je moet remmen.......??? Nou Es eigenlijk niet, want in Lake Placid was het niet nodig en nu heb je het me niet uitgelegd.........Foutje bedankt.... Gelukkig liep alles goed af en was de laatste de beste run.

Het eten is hier niet om naar huis te schrijven, erg veel en vet met niet al te veel groente. Vandaag gingen we iets nieuws proberen een echte Amerikaanse sportbar. Ik denk dat er wel 20 tv's hingen met de honkbalwedstrijd New York Yankees tegen Los Angeles Angels of Anheim op de buis. Leuk om te volgen na wat extra info van onze sportcommentator Ivo van Haaren. En het eten wat ik had gekozen was super!!! Risotto met kip en citroen, natuurlijk met weinig groente, maar het smaakte me echt super. Heerlijk om weer eens ECHT lekker te hebben gegeten.

Mijn dag is dus absoluut geslaagd....

Bescherm de buurt maar tegen mij....ik ben ongemeen vrolijk (Loesje) (19-10-2009)

We zijn aangekomen en hoe??? Gisternacht om half 3 ons bed uitgetrommeld. En zoals de meeste weten, niet mijn ding. Dus iedereen is ver uit mijn buurt gebleven, ten minste als ik wakker was. Juud zat ook nog vol spierpijn wat ook niet echt wenselijk is met zo'n hoofd erop. Na 14 reizen met een overstap die we bijna miste en een coach die bijna het vliegtuig niet haalde landde we toch met z'n allen op Salt Lake City. Wij waren er wel..........helaas onze koffers niet. Dus naar het hotel even naar de bobbaan geweest en veels te vroeg gaan slapen. Maar vanochtend werd ik wakker met gelukkig al een stuk beter hoofd EN met het bericht dat de koffers in het hotel waren. Esme heeft onze koffers gehaald en zo begint onze dag goed, met frisse mond na het tandenpoetsen, deo voor de stank en bodylotion om er weer mooi uit te zien. Dat maakt alles weer goed en ons tweede weekje kan beginnen.

Hello......Goodbye (17-10-2009)

De eerste week zit erop en 10 runs verder kijk ik met een goed gevoel terug. Ik vond het een ontzettend leuke baan om op te sleeen. Ik heb natuurlijk geen idee hoe de andere banen zijn, maar deze was in ieder geval leuk.

Vanacht vertrekken we; weer terug naar Montreal om daar het vliegtuig naar Salt Lake City te pakken met een overstap op Denver. Het avontuur gaat dus verder. Het goede nieuws is......het is daar WARM!!! Namelijk bijna 20 graden. Superrrrrrrrrrrrrr. Het mindere nieuws is dat de baan een stuk saaier is dan deze, dus voor mij waarschijnlijk minder uitdaging. Aan de andere kant, mijn techniek wat duwen betreft is nog steeds belabberd dus kan daar mooi aangewerkt worden!! Verder gaan de meiden mij het schuren leren (een van de favourite bezigheden) en de routinematige handelingen: ijzers vervangen, en goed vastzetten enz.

De tijd is snel gegaan en ik ga dit huisje missen, want veel beter dan deze accommodatie kan voor mijn gevoel bijna niet. Heerlijk huis met een inloopkoelkast en vriezer. En ruimte voor ieder....Meer nieuws komende dagen van uit Salt Lake..........

Goed gemutst.....omdat het eindelijk koud is (Loesje) (14-10-2009)

Wat een tekst van Loesje. En zo niet voor mij geschreven!!!

Gister werd ik wakker, met het raam op een kier en ik keek naar buiten.............SNEEUW!!!!

Ik zie mensen al denken, vind ze dat nou leuk??? Of juist niet??? Nou ik was in eerste instantie zo enthousiast dat ik op Esme d'r bed ben gaan staan springen om te vertellen dat er sneeuw was. (terwijl ze nog lekker op 1 oor lag te dromen) Uiteindlijk ben ik toch gewoon een groot kind. Maar ja mijn eerste atletiektraining stond op het schema......je raad het al.....in de sneeuw. Mmmmm al wat minder. (Sneeuw is eigenlijk alleen maar leuk als je zelf warm achter het glas zit....). Ik heb volgens mij nog nooit zo veel laagjes aan gehad inclusief muts en handschoenen. Na 1 rondje hardlopen op de atletiekbaan stikte ik de moord. Maar ja wel lekker warm. Uiteindelijk moest ik 2x8x80 meter lopen en heb ik mijn muts en handschoenen uitgedaan, omdat ik anders over verhit raakte. En op een beetje koude voeten na viel het allemaal reuze mee.......Na al die jaren klagen, steunen en kreunen LIJKT het er dan toch op dat kleine Juudje volwassen aan het worden is. Mag ook wel na al die levensjaren..........

Sliding on devil's highway (12-10-2009)

Wat voor een tekst is dat zul je je wellicht afvragen. Nou dat roepen ze via de microfoon als er een bob naar beneden gaat. Ik vind het wel super gaaf klinken. Vandaag voor het eerst van de top naar beneden. Ik had begrepen dat daar nog wel wat verschil in zat. Maar ik had zoals altijd als je iets voor het eerst doet geen idee hoe erg.

Nou dat scheelde nogal een duit in het zakje. Bij start 2 start je niet echt heel hard en je begint op een soort vlak stukje. Vandaag; van boven doe je een echte bobstart en ga je na een poosje duwen hard naar beneden. Resultaat veel snellere runs......

Resultaat zere knie van je helm, en een beurse heup. Resultaat snottebellen in je helm. Resultaat Judith wilde nog wel een keer.

Het was spannender en sneller dan gister, maar toch ook wel even wennen. Maar daardoor misschien nog wel leuker, dan gister. Na drie runs was het alweer afgelopen, maar het was hartstikke leuk. Ondanks dat ik gelukkig nog niet op mijn dak ben gegaan, ben ik nu geen debutant meer in het bobben. Maar natuurlijk blijf ik wel een groentje.........

Eerste afdaling een feit (11-10-2009)

En vandaag was het eindelijk dan zover. Mijn eerste afdaling EVER.

's Middags geprobeerd te lunchen wat toch vrij moeizaam ging, maar toch wat naar binnen gekregen.......Daarna op naar de baan.

Het was spannend eerst Esme en Kim naar beneden. Eerste run van het seizoen op deze baan...Dus strakke koppies. Nou daar gingen ze........Het duurde even, maar toen was het dan toch echt mijn beurt. We gingen nog niet helemaal vanaf de top, maar vanaf start 2. Dat betekent nog niet echt duwen zoals ik geleerd heb in Italie, maar meer de bob een zetje geven en er dan inspringen. Hobbel, de bobbel, KWAK op heup rechts, hobbel de bobbel, whoh en ie......en wat geroep. Maar ik dacht ik blijf maar zitten, KLETS op mijn helm. Dat was het teken van rechtop gaan zitten. We zijn er.........

Allemaal vragende blikken mijn kant op, hoe was het? Vond je het leuk? Was het eng??? Mijn eerste reactie: Was dat alles??? Het was niet zo eng, ik hoefde niet over te geven en had ook niet echt een bang gevoel ervaren.

Conclusie: Het was leuke ervaring en wil het zeker nog een aantal keer proberen.

De Pitbox van team Nederlands (10-10-2009)

Na een flinke reis goed aangekomen in Lake Placid.

Ik voel me net een 15 jarige die nog de wereld gaat ontdekken. Het enige verschil ik vind het niet normaal en geniet er daarom nog meer van.

Na een nachtje geslapen te hebben eindelijk iets van de omgeving kunnen zien. Het is HERFST in Lake Placid en dat zorgt voor niet al te mooi weer maar wel voor mooie kleurige plaatjes. Het sneeuwt (nog) niet maar het is wel vrij fris ik gok zo'n 8 graden, maar boven aan de bobbaan is het net wat kouder (een graad of 5). Muts, handschoenen en warme schoenen zijn aangeweest!!

Vanochtend zijn we onze pitbox gaan bezoeken, het leek een beetje op formule 1, maar dan net wat anders. Bij formule 1 heeft iedereen een eigen box, hier heeft iedereen 1 pitbox, met z'n allen te verstaan.

De vijandigheid en rivaliteit tussen de verschillende teams is om over naar huis te schrijven. Die is er namelijk helemaal niet.

Het is een gezellig rotzooitje, maar iedereen weet absoluut waar hij of zij mee bezig is.

's Middags even wezen baan lopen, met een zonnetje op ons hoofd. Voorlopig is het avontuur goed begonnen. Of ik dat morgen ook nog kan zeggen??? Als het goed is ben ik morgen geen bobsleemaagd meer....... Wish me luck.....

Ik heb er zin an! (04-10-2009)

Nog een paar nachtjes en dan ga ik eindelijk echt op avontuur. Tas is voor een groot gedeelte gepakt en mijn TO DO-lijstje wordt steeds kleiner. Toch hou ik mijn hart vast, stel dat ik als debutant iets heel stoms vergeet.....! Wat in ieder geval is ingepakt zijn mijn hanschoenen, muts en sjaal. Dus met de kou gaat het zeker goed komen.

Spannend, spannend, spannend, maar vooral heel veel zin en goede moed!!

Stoppen met bobben??? Echt niet.......(22-09-2009)

Gisteren en vandaag is mij meerdere keren gevraagd of ik nog door ga met het bobslee avontuur nu de Olympische Spelen niet behaald zijn. En mijn antwoord hierop is een volmondig: JA. Ik begrijp de vraag niet zo goed, want als iedereen goed heeft opgelet is het avontuur nog maar pas in zijn begin fase. Ik heb alleen nog maar starttrainingen gedaan. Ik heb nog geen idee wat ECHT bobsleeen inhoud. Het lange weg zijn, nieuwe mensen ontmoeten en natuurlijk het afdalen. Ik zou het een beetje raar en zelfs ongepast vinden om nu al de handdoek in de ring te gooien. Het boblsee team heeft in mij geinvesteerd en ik vind dat daar ook wat tegen over moet staan. En buiten dat wil ik ook echt weten of dat bobsleeen echt wat voor mij is......En hoe kan dat nou na 6 trainingen in Harderwijk en een weekje Italie. Ik zou het echt een waste of time vinden om nu al af te haken. Dus straks over zee en dan gaan we voor het eerst ECHT sleeen.....en dan kijken we eens verder.

En wat die tranen van gisteren betreft. Ik heb niet 4 jaar keihard gewerkt om naar de Olympische winter spelen te gaan.......en dat was dus ook niet de rede van mijn onvrede. Puur de frustratie om iets goed te doen op een moment dat het zou moeten en wat niet gebeurde......

Olympische Tests (21-09-2009)

Aller eerst wil ik mijn trainer Richard bedanken voor de afgelopen 3 weken. Ik had hem "de opdracht" gegeven om mij klaar te stomen voor de test van vandaag. Daar zijn we beide met veel plezier en passie ingestapt. En fysiek was alles super in orde.

Topsport is helaas niet alleen maar hard en goed trainen. Het is minstens net zo belangrijk om er op het juiste moment te staan. Fysiek en mentaal. Het gaat om kansen creeeren als ze er zijn en om ze ook nog te pakken. De kansen waren gecreeerd. Maar ik heb ze helaas niet gepakt. Ik heb de olympische test niet overleeft. En blijf dus thuis. Ik ben ontzettend teleurgesteld in mezelf. Niet om het feit dat die 2 andere meiden beter waren dan ik. Maar vooral omdat ik absoluut niet het beste van mezelf heb laten zien. En nog erger dat was niet de eerste keer dit jaar. Ik vind dat je je kansen moet nemen als je ze krijgt en ik wist dat de kans klein was, maar door het beste uit mezelf naar boven te halen zouden die kansen er wel zijn!!! Dat heb ik dus niet gedaan. En dus baal ik......Hoe gaan we nu verder?? Komende week blijf ik nog lekker in Italie werken aan mijn gruwelijk slechte techniek. En mijn eerste afdaling gaat er zeker ook komen, inderdaad Amerika en Canada. En daarmee vang ik 3 muggen in 1 klap.

Bobben en Berlijn (25-08-2009)

Ja de meeste van jullie hebben het wel gelezen of gehoord via de tamtam. Judith stapt in een bob.......misschien. Altijd een slag om de arm houden.

We zijn zaterdag 8 augustus in de auto gestapt om 's avonds laat (met heel veel Acda en de Munnik) aan te komen in het Italiaanse Sestriere. Na zondag als hersteldagje te hebben overleefd werd ik toch maandag voor het eerst op het ijs gezet. Dat verliep allemaal heel redelijk, ik ben niet 1 keer gevallen, op wat voor een manier dan ook.

Het duwen, viel nog niet helemaal mee, ik ben nog erg gewend aan het "gewoon" sprinten, en daar gaat die bob dus niet harder van. In de loop van de week ging dat gelukkig steeds beter met grote dank aan Dean.

Daarna door gereden naar Berlijn (met nog veel meer Acda en de Munnik). Veels te weinig Berlijn gezien maar wel heel veel mooi, leuk en spectaculair atletiek gezien. Met als absolute hoogtepunt de 100 m mannen. Ik wist niet dat een stadion zo kon ontploffen, inclusief ik zelf. Zo ontzettend gaaf. Het klinkt heel erg fout maar: Je had er bij moeten zijn.

Na al die dagen met lui uit regio 020 om te zijn gegaan, heb ik bijna een Amsterdams accent...Maar het was absoluut gezellig. Vervolgens was het nog maar 650 km naar Amsterdam (appeltje eitje, we hadden er al 2400 achter de rug). Daar Esme thuis afgezet en lekker naar huis gereden.

Het waren twee drukke en verrassende weken, maar beide absoluut een succes.

Zilver gewonnen of goud verloren............(03-08-2009)

Ik moet heel eerlijk zeggen, ik ben er nog niet helemaal over uit.

Ik sta 5de op de ranglijst, maar wegens wat afzeggingen ging ik als 4de beginnen aan het NK.

Zaterdag de series, zondag finales. Na wat dagen rust van werk en training, begon ik uitgerust en fit aan dit NK.

Zaterdag heeft iedereen kunnen zien dat het weer niet mee zat ontzettend veel wind tegen en toch liep ik 14.13 met 3,5 m/s tegenwind (in niet atletiektermen, storm tegen). Zondag was de wind afgenomen en gedraaid waardoor het toch hele andere omstandigheden werden. Na een geweldige start en een geweldig eerste stuk (lees 7 horden) lag ik op kop, helaas stond horden 8 iets te hoog (lees mijn knie ging gewoon te laag). Raakt deze en verloor snelheid waardoor Yvonne naast me kon komen en erover heen ging. SHIT op 5 honderste tweede. Tijd ook niet goed 13.91 sec. Toch vooral balen zoooooo dichtbij. Natuurlijk had ik hiervoor getekend van te voren, maar ja als niemand echt in vorm is. Dan moet je als atleet je kansen grijpen en dat heb ik net niet helemaal gedaan. Dus gister heeft vooral de teleurstelling overheerst...nu zakt het allemaal, want het blijft natuurlijk wel zilver. En van Yvonne verliezen is helemaal geen schande alleen jammer dat het verschil zo klein was.......

In de startblokken (28-07-2009)

Komend weekend is weer de belangrijkste wedstrijd van het seizoen voor mij als individuele atleet. Het NK gaat dan weer plaats vinden in het Amsterdamse. Afgelopen week zou ik eigenlijk in Brasschaat lopen, helaas hinderde een kleine blessure (als je dat al zo kon noemen) mijn deelname. Nu ik dit schrijf ben ik er helemaal klaar voor. Laatste krachttraining gedaan en het voorslaan loopt goed, en dat geeft vertrouwen voor van het weekend. Komend weekend wordt meteen mijn laatste wedstrijd van het seizoen. Ik kan je nu al vertellen dat het niet heeft gebracht waar ik op had gehoopt. Het was wel een super stabiel seizoen tussen de langzaamste en snelste tijd zit drietiende van een seconde. Maar ik had liever gehad dat het iets harder was gegaan. Maar zoals ik schrijf het seizoen is nog niet afgelopen, en ik kan mezelf een heel mooi laatste seizoenskado geven. En dat is ook precies wat ik ga doen. Ik zie iedereen in 020.

Slechte voorbereiding met redelijk resultaat (12-07-2009)

Deze week was een lastige week. Wegens prive omstandigheden, wel gewoon kunnen trainen, maar met mijn hoofd ergens anders. Dat resulteerde in matige trainingen. Toch wilde ik graag in Eindhoven lopen. Maar toen ik vanochtend vroeg wakker werd (brak na een kort, veel wakker wordt nachtje) zakte de moed me wel een beetje in de schoenen. Zeker nadat ik uit het raam had gekeken en alleen maar regen had geconstateerd. Maar goed ik wilde nog steeds. Dus na een uur in de regen te hebben gereden werd het droger hoe dichter ik bij Eindhoven kwam. En de zon liet zijn gezicht zelfs nog zien. Het werd dus warm. Maar ja vlak voor de start trokken de donkere wolken zich samen, en besloten ze hun overtollige water te lozen. Het werd nog even droog, maar daarna toch nog regen. Mijn start was vandaag super....en de eerste 5 horden waren gewoon goed, helaas voor mij bestaat een outdoor race uit 10 horden en kon ik het niet vast houden. Resultaat 14.02. Toch ben ik redelijk tevreden zoals de titel verraad was het geen goede voorbereiding en toch loop ik dan deze tijd. Daar komt bij dat ik heel 't seizoen deze tijden loop en er dus nog een piekmoment moet gaan komen. Dan geef ik mezelf of 1 van mijn trainers een schol onder mijn hol. Loop ik die laatste 5 horden ook nog eens door. Over de 100 m kan ik kort zijn. Heel veel regen en als een muts gelopen race.

Vliegende horden (05-07-2009)

Gisteren was Oordegem, ik moet zeggen 1 van de leukste wedstrijden van het seizoen. Maar wel altijd een lange dag. Ik vertrok om 10 uur van huis om pas weer om 9 uur 's avonds thuis te komen. Maar goed ik liep 100 meter in het voorprogramma, zoals wel vaker de laatste tijd had ik een goede start, maar met die lange benen van mij heb ik alleen geen paslengte gemaakt, en dus werd het een ouderwets krabbeltje. Tijd was ok. Daarna de 100 m horden (een paar uur later)....Reactie was niet super, maar naar horde 1 lopen was goed, vervolgens besloot mijn tegenstandster bij horden 6 of 7 met horden te gaan gooien. Ik weet niet precies wat er gebeurde, maar ze crashte en vervolgens vlogen de horden door de lucht. En dit gebeurde terwijl ik een stukje achter haar liep. Niet zo prettig kan ik je vertellen, want ik wist niet zeker of de horden in mijn baan zouden belanden. Gelukkig was dit niet het geval. Maar lekker doorlopen werd op deze manier toch wel een hele lastige opgave. Jammer en een volgende keer beter. En natuurlijk heb ik na afloop mezelf getrakteerd op de weer over heerlijke pannenkoeken.

Zelfde tijden (02-07-2009)

De tijden die ik loop op dit moment zijn nou niet echt spannend te noemen. Tussen de snelste en langzaamste tijd zit 2 tiende van een seconde. We lekker constant natuurlijk, maar jammer dat het allemaal net niet wat harder gaat.

Komend weekend loop ik in Oordegem, 1 van de leukste wedstrijden van het seizoen. Het is er erg gezellig en altijd mooi weer. Het is een snelle harde mondobaan. En last but not least je kan er heerlijk pannekoeken eten. Ik heb er dus ook veel zin in en als het mooie weer aanhoud gaat het komend weekend vast een stukje harder.......

Mwah.....(14-06-2009)

Zoals je aan de titel kan lezen was ik niet helemaal tevreden met mijn wedstrijd in Leiden. Jammer want alles was aanwezig om er een goede wedstrijd van te maken, beetje wind mee, lekkere zon en publiek!!!

Niks wees erop dat het niet goed zo gaan. Nou moet ik eerlijk zijn, het was niet slecht ofzo (al hoewel, de tweede gedeelte van mijn serie wel). Maar geen grote fouten of veel spanningsverlies. Wat was het dan wel dat het niet ging zoals ik wilde. Halverwege kak ik een beetje in, ik MOET een hoog ritme blijven draaien en in het begin gaat dat goed, maar later een stuk minder. Dus komende tijd mag ik weer rondjes gaan maken en 13 horden lopen....

Wat ging er wel goed. Mijn start of course, in de finale was hij iets minder, maar dan knal ik hem wel hard door waardoor ik eigenlijk niks verlies.

Komende periode ga ik veel wedstrijden lopen 5 weken achter elkaar daarna nog wat trainen en dan richting NK. Ik heb er alle vertrouwen in dat het nog een stukje harder kan.

Fit en fruitig (10-06-2009)

Afgelopen weken heb ik weinig van me laten horen. Ik heb wat problemen met mijn hamstring gehad, waardoor ik niet volle bak heb kunnen lopen. Dus dat betekent geen wedstrijden. Natuurlijk heb ik wel gewoon doorgetraind en niet maximaal gelopen. Gelukkig schijnt de zon aan het eind van de horizon en ga ik komend weekend lopen.

Het voordeel is dat ik afgelopen periode nog meer voetenwerk heb gedaan. We hebben nu ook een hordenpotporie voor de korte horden. Voor de niet hordenlopers, dat zijn oefenvormen voor de lange horden, met opzwaaien en bijtrekken. In mijn weinige ervaring in de 400 m horden vond ik dat wel een erg leuke training. Nu dus ook op de korte horden. Mijn voeten zijn altijd mijn zorgenkindje geweest en na die dubbele ruptuur helemaal. Ik ben blij dat ze weer een beetje mee willen werken. Hopelijk gaat het een goede wedstrijd worden zaterdag.....

AND WE DID IT.....!!!(18-05-2009)

Wij kwamen, zagen en overwonnen. Wat een dag was het gisteren. Onze groep meiden stond er best goed voor, iedereen was fit (behalve onze Petra). We wisten ook dat de andere teams te kampen hadden met veel blessureleed. Niet leuk voor hen, maar des te beter voor ons. Ik mocht gister als 1 van de eerste aan bak. De wind blies met behoorlijk hoge snelheid tegen en ik was benieuwd wat het worden zou. We waren in 1 keer goed weg, gelukkig. Ik heb 1 ding geleerd van deze race. Ik weet weer waarom ik kracht doe, want wat ging die wind te keer. Vanuit baan 1 finishte ik na Yvonne Wisse als 2de. Tijd 14.01 nog steeds sneller dan de beste tijd vorig jaar. En dus was ik ontzettend blij en opgelucht.

Ik hoefde verder niet in actie te komen en dus kon ik iedereen gaan supporten. De mannen deden het best ok zo rond de 3de en 2de paats. Halverwege de dag stonden wij er al ontzettend goed voor. En de kans dat wij zouden gaan verliezen werd met elke onderdeel kleiner.

De mannen bleef echter spannend. Het was duidelijk wij konden al niet meer verliezen zelfs niet als we niemand meer opstelden, super gaaf.

De mannen......met nog 1 onderdeel te gaan stonden zij 2 punten achter Phanos, de 4x400 meter MOEST gewonnen worden en het was prettig als Phanos 3de zou worden dan waren we meteen kampioen. Het verliep iets anders.......RA mannen wonnen maar Phanos werd 2de en dus gelijke stand. Na lang wachten werd het duidelijk de mannen hadden meer overwinningen behaald en dus kon het Rotterdamse feestje beginnen. We gaan weer Europa in en niet alleen de meiden maar ook de mannen. GAVER kan niet, hierbij bedank ik meteen al mijn teamgenootjes, we waren echt weer een TEAM. En hulde aan mannen die zich van hun beste kant hebben laten zien, en daarvoor werden beloond.

EUROPE WATCH OUT ROTTERDAM IS COMING!!!

We gaan ervoor (17-05-2009)

Ik kijk naar buiten en het regent....bleh. Maar dat geldt gelukkig voor iedereen vandaag. Want we hebben NK clubteams. Over een paar uurtjes loop ik weer de 100 meter horden. Ik schrijf weer omdat ik vorig jaar niet in de ere divisie zat maar in de eerste. Natuurlijk vond ik dat toen jammer, maar helemaal terecht!!! Des te leuker is het nu weer terug te zijn......14 Mei was het ook 5 jaar geleden dat ik voor het eerst mijn achillespees scheurde. Gek de datum zelf moest ik even opzoeken (goed teken). Toch als ik zo terug kijk (wat ik maar niet al te vaak moet doen), denk pfffffffff meisje meisje waar ben je toen aan begonen, gelukkig dat ik dat toen niet wist.... Ik merk aanmezelf dat ik wel een soort van verbitterd ben geworden, toch hoop ik komend seizoen nog wat leuke feestjes te gaan vieren........ Beginnend bij vandaag...en die is dan ook heeel speciaal omdat ik het doe met al die meiden waar ik al jaren mee train is toch iets extra's.......Meiden let's go for it.....

De kop eraf......... (10-05-2009)

Sorry voor de lange adempauze.

Maar eigenlijk is er de laatste tijd niet zo veel gebeurd. Na het nkindoor, heb ik een weekje gas terug genomen, om me vervolgens met goede moed te richten op het zomerseizoen. Aan het eind van die periode 6 weken, zijn we lekker 2 weken op stage geweest in het zonovergoten Portugal. We zaten daar weer in onze privevilla met zwembad. En zoals altijd was het weer ontzettend gezellig om met z'n allen toe te werken naar het zomerseizoen. Natuurlijk was het niet alleen gezellig, maar hebben we ook gewoon keihard getraind. We zijn tot de concusie gekomen dat ten op zichte van vorig jaar vooral de kwaliteit van de trainingen beter is geworden.

Gister was weer de Ter Speckebokaal, ik had besloten alleen de 100 meter horden te doen. En dat ging zeker niet verkeerd. Mijn start was (als van ouds....) goed. Na 2 horden begon ik wat ritme te verliezen, maar gelukkig kon ik dat vrij snel weer oppakken. Eindtijd 13.91 een tiende sneller dan vorig jaar. Hopelijk gaat het elke keer wat beter.....

Brons met een gouden rand (16-02-2009)

Het is lang geleden dat ik zo ontzettend blij ben geweest. En ik geniet er nu nog steeds van. Afgelopen weekend was het NK indoor waar ik in de series mijn seizoensbeste aanscherpte van 8.73 sec naar 8.56 sec. Een mooie race agressief (omdat ik boos was omdat de horden meer dan een half uur uitliep en dat op een NK!!). De volgende dag finale. Ondanks mijn mooie serie van de dag ervoor was ik er niet gerust op dat ik een medaille kon en zou gaan halen. Ik voelde me goed, maar het was bijna onwennig om me zo te voelen. Na de callroom mochten we eindelijk de arena in, en zo voelde het ook!! Het was druk, je hoorde geroezemoes je voelde de spanning maar lekkere spanning.

Het startschot klonk, ik was goed weg, maar niet zoals ik afgelopen weken gestart had (net wat minder). Maar toch nog altijd beter dan afgelopen jaren. Waar ik een beetje bang voor was gebeurde niet, ik liep mijn eigen race, probeerde niemand in te halen en probeerde niet te forceren. Na de laatste horden zag ik wel meiden in de andere banen, en moest ik nog flink sprinten......

Toen werd het spannend, wat was mijn tijd was het goed genoeg voor een medialle. Het duurde even en de speaker riep het nog verkeerd om, maar het was duidelijk ik had brons in 8.59 sec. En dat betekende emoties...........

Vijf jaar lang ploeteren, hopen, zweten, tranen ups en down's. Waarvan de laatste jaren toch wel heel veel down's. Ik heb er toch best vaak aan gedacht om te stoppen, te weinig vertrouwen dat het weer goed zou komen en dat ik uberhaupt in de buurt zou komen van een beetje goede prestaties.............Maar deze bronze medaille.......

Ik ga nog geen afscheid nemen van de atletiek, maar ik wil wel even 3 mensen speciaal bedanken. (Het lijkt wel een beetje alsof ik de Oscars gewonnen heb, dan moet je ook een dank woord hebben, maar als ik morgen onder een tram loop, heb ik dit in ieder geval even kunnen vertellen)

Richard, hij stond afgelopen jaren elke dag langs de baan of het nou regende, sneeuwde of 30 graden was. Hij heeft van iedereen in mijn hele leven het aller zwaarst te verduren gehad. (Zelfs in mijn pubertijd was ik niet zo erg). Trainingen die niet gingen zoals ik wilde, flinke frustraties, verdriet en dan weer een opleving van een paar dagen. Maar hij stond (staat) er en ik ben echt heel blij dat hij dat gedaan heeft. En ik weet dat ik dat niet al te vaak heb gezegt, maar het is echt heel bijzonder en ik ben blij dat hij er is. En voor de mensen die denken......Judith is die zo erg??? Ja, maar er zijn niet zo veel mensen die dat "soms bijna" dagelijks hebben kunnen en mogen aanschouwen.

Marjan, is mijn derde moeder en ze heeft me opgevoed tot een zelfstandige onanhankelijke horde dame. Alleen toen het noodlod toesloeg bleef er weinig van deze independent woman over. En dat betekend(e) dus extra druk en verantwoordelijkheid op haar toch al zulke smalle schoudertjes. Ik weet dat ze me dat niet altijd in dank afnam en neemt. En door een beetje middenweg te vinden voor ons beide moet het toch allemaal wel lukken. En wat de trainingsstage betreft: afgelopen jaar (2008) was zo slecht nog niet......En het gaat alleen nog maar beter worden.....

Ineke, moeder overste ik kwam bij je uithuilen en kreeg een dot zelf vertrouwen, energie en techniek van je mee. Je bent mijn Obama: Yes We Can!!!

Last but not least, al mijn trainingsmaatjes ik heb begrepen dat ik best wel een stempel op de sfeer kon drukken: SORRY!! Maar ik vind het reuze gezellig zo met jullie in het Rotterdamse!! En ik zal proberen om niet zo veel te mopperen.....

Debuut na 5 jaar (11-02-2009)

Ik zal even beginnen met 31 januari. De wedstrijd was bijna een voorproefje voor het NK van komend weekend. In de series liep ik 8.81 sec. Niet echt super ik had eigenlijk harder willen lopen dan in Luxemburg. Maar helaas dat zat er nog niet in, gelukkig kreeg ik een herkansing, maar ja die was nog net wat slechter dan de series 8.83 sec. 60m vlak blijft mijn zorgenkindje het loopt gewoon van geen kant.....

Maar goed komend weekend ga ik weer voor het eerst sinds 5 jaar een NK indoor draaien. Afgelopen jaren heb ik veel blessureleed gekend waardoor ik elke keer niet mee kon doen. Het loopt allemaal nog niet geweldig. Maar 1 ding gaat echt super goed......MIJN START!! En ik schrijf het met hoofdletters, omdat dit punt van de race altijd mijn zwakste punt was. En het is dus zeer bijzonder voor mij dat ik bij de start niet meteen een meter achter lig.

Komende zondag zijn de belangrijkste finales. En ik verwacht dat STUDIO SPORT daar wel bij is aangezien er nog kwalificatie mogelijkheden zijn voor het EK indoor. En omdat vele atleten zich al geplaatst hebben voor het EK indoor. Dus allemaal kijken.......

Indoorseizoen begonnen (18-01-2009)

Ik zal eerlijk zijn, het indoorseizoen is voor mij al lang begonnen, ik heb er al best wat wedstrijdjes opzitten. (zie wedstrijden '09). Maar het ging eigenlijk niet zoals ik wilde, het ging vaak te langzaam, te soft gewoon niet goed.

Wat de redenen daarvoor zijn, eigenlijk te veel om op te noemen, maar we (Richard, Marjan en Ineke en ikzelf) hebben de handen in 1 geslagen en zijn aan het werk gegaan.

Gister was daar het eerste resultaat van te zien.We zijn helemaal naar luxemburg gereden om daar 60m horden te lopen en een 200m.

De race voor de horden was goed, ik had een lekkere start en eerste 3 goede horden, daarna versloft het een beetje. Maar de tijd was ok 8.73 sec. Nog genoeg dingen om te verbeteren, maar het fijnste vond ik dat het erg makkelijk ging. Afgelopen periode heb ik toch vooral geworsteld met snelheid waardoor horden lopen hard werken werd. De 200m werd een in en out race, eerste passen aanzetten, naar beneden laten rollen (en niet meer aanzetten), de bocht in toch weer wat power om hem vervolgens weer los te laten. Niet echt goed dus, maar het ging wel vrij makkelijk.....Volgende week even geen wedstrijd en dan gaan we verder in Apeldoorn op 31 januari.