Dagboek 2010
Sport is OOK familie (1-9-2010)
Je hebt soms van die momenten dat er gewoon niks uit je pen komt rollen. Hoe komt het dat sommige mensen altijd wat te vertellen hebben…
Als ik wil kan ik ook uren over onzin kletsen, beetje gebrabbel over niks bijzonders. De standaard vrouwen en mannengrapjes en euvels van het leven.
Maar ja, is dat wel interessant, willen mensen dat wel lezen????
Is het interessant om Tia Hellebaut (Olympisch Kampioene van 2008 op hoogspringen) te horen zeggen dat het leven met haar dochter best zwaar is, en dat het helemaal niet makkelijk was. Tsja interessant weet ik niet, dat had ze van te voren toch ook kunnen bedenken……??? Maar ja als ze had gewonnen op het EK was het HET verhaal geworden……
Over het algemeen zijn mijn stukjes op de website vrolijk en luchtig, maar zijn ze ook leuk als ik vertel dat de nacht van het NK mijn vader overleed. En wat doe je dan……..??????
Geloof me niemand kan van te voren voorspellen hoe hij of zij zich voelt, en je kan het proberen je in te denken, maar de realiteit is toch altijd weer anders……
Ik ben midden in de nacht naar het ziekenhuis geweest en lag om 3 uur in bed…..En dan de vraag loop je NK……Na een paar uur slaap en vol van emoties……
Yep… en als je me nu vraagt waarom??? Om meerdere redenen: Ten eerste en ik denk voor mij de belangrijkste rede: het is een soort uitvlucht even niet in dat huis, even niet dat beklemmende gevoel, sport is dan weer heerlijk gewoon sport. Natuurlijk is sport niet het aller belangrijkste in het leven, maar na velen jaren topsport is het wel vertrouwd en een veilige haven, een soort thuis. Even Judith Vis de sportster zijn heerlijk…
Dat gold voor zaterdag, maar ja toen kwam er een zondag en een finale……
Wakker worden in het huis van je ouders, en je realiseren dat het geen droom was. Het is echt allemaal waar en het gebeurd nu………
Met pijn in mijn buik naar het Olympisch stadion, niet wetend wat ik met mezelf aan moet. Het is zelfs zo zichtbaar dat mijn lieve coaches niet weten wat ze met me aanmoeten. Ze kennen me lang genoeg om die knoop in mijn buik te zien, om die te voelen……Maar ik ben er, en ik wil er het beste van maken…… En dus tussen een traan en een knuffel door wordt er ingewerkt.
De callroom ; Klinkt raar maar zo lekker, je bent weer even de sportvrouw, vol spanning hoe een race zal verlopen.
Je mag het Olympisch stadion binnen eindelijk, je ziet je coach, je hoort meiden van je club je toeroepen, en dan………bijna bijna weer heel veel tranen…
Echter er wacht nog een race, een finale race, de belangrijkste race van het seizoen……
Nadat ik weer lekker op mijn ouderwetse Judith manier weg ben uit mijn blok……(daarmee bedoel ik vooral een slechte start). Word ik net op een paar duizendste derde.
Shit op een paar duizendste derde………Maar wel derde……moet ik nou blij zijn?
Alles volgt elkaar snel op en er is geen tijd om te denken en of te voelen.
Na de ceremonie protocollair, heb ik dan eindelijk even rust……en daar staan ze mijn horden moeders Ineke en Marjan bij elkaar……trots.
En dan is eindelijk de ruimte om potje te gaan staan huilen, in de armen van de mensen die je al zo veel jaar steunen……Als ik eindelijk klaar ben, na, ik weet niet hoe lang loop ik verder en wie staat daar………Mijn atletiekvader Richard en dus nog veel meer tranen……………………
Iedereen heeft me laten weten hoe TROTS ze op me zijn………en het heeft even geduurd maar stiekem ben ik ook wel een beetje trots op mezelf. Maar ik ben nog wel meer trots op al die mensen die er altijd voor me zijn geweest en nog steeds voor me zijn……Ze hebben bewezen dat ze MIJN familie zijn: mijn broers, mijn zussen, mijn moeder EN (een klein beetje) MIJN VADER……
Bewezen bounty..... (18-06-2010)
Zo heb je nooit wat, zo scheur je 2 keer een achillespees. Zo heb je nooit wat en ga je over de horden en heb je voor een tweede keer een gat in je been. Ik doe alweer 18 jaar aan atletiek en in al die jaren ben ik best weleens gevallen over die hekken, maar nooit dat ik naar het ziekenhuis moest. Afgelopen maanden ben ik al 2 keer zodanig gevallen dat ik naar het ziekenhuis moest voor hechtingen. Vandaag was helaas de tweede keer. Tijdens een 1-pas training lag het accent op snel naar beneden met het eerste been, dat wilde niet zo lukken, tot die ene keer....en toen kwam de volgende horde wel heeeeeeeeeel dichtbij. Wat zie je dan als je je tight omhoog doet.....Een gapende wond met heel veel wit vlees. En dus ben ik aan de buitenkant wel bruin, maar aan de binnenkant net zo wit als ieder ander: Bounty....
Een PR'tje.......?!(07-06-2010)
Als ik heeeel eerlijk ben is het geen pr. Maar sinds mijn tweede achillespees, zijn alle cijfertjes wat atletiekprestaties betreft gereset. Kijk en dan heb ik wel een pr!
Afgelopen weken heb ik allemaal geweldige atletiekwedstrijden gedaan. Zo gingen we vorige week naar Bern met 50 man, om daar Rotterdam en Nederland te vertegenwoordigen tijdens de Europa Cup clubteams. Zowel de Rotterdamse mannen als vrouwen waren vorig jaar Nederlands kampioen clubteams geworden. Het weer tijdens de EC liet te wensen over, zo mocht ik midden in een regenbui aantreden resultaat een gedeelde tweede plek en een niet geweldige tijd. Maar wij; de vrouwen van RA, zorgde voor een verrassing door tweede te worden en te promoveren
Gisteren was dan alweer het NK clubteams en daar moesten we er voor zorgen dat WIJ (Rotterdam Atletiek vrouwen) ook daadwerkelijk konden genieten van de promotie door eerste te worden. Nou dat is gelukt,en in heerlijk warm Sittard werd ik tweede in 13.85 sec.
In eerste instantie was ik "gewoon" tevreden, maar na een poosje realiseerde ik me dat ik vorig jaar niet harder had gelopen, en het jaar daarvoor ook niet en het jaar daarvoor al helemaal niet. En dus een pr'tje voor mij.
Ik moet zeggen het is toch een klein beetje dubbel.....13.85 sec. Er zullen genoeg meiden zijn die hier super blij mee zullen zijn en er zullen ongetwijfeld ook heel veel meiden deze tijd nooit halen, maar als ik dan het luikje van voor 2 achillespezen open zet. Tsja dan is het toch wel even slikken.......Het is dus een MIND thing geworden. En dat betekend in mijn geval heel vaak het luikje dicht en heel af en toe gaat -ie open.
Ik wil eindigen met dat ik ontzettend trots ben op de RA meiden, niet alleen omdat we het zo goed gedaan hebben, maar ook de manier waarop....Met ontzettend veel plezier, passie en strijdlust. Europa Cup word volgend jaar een heel ander verhaal, maar we gaan er voor 200 procent voor en we zien wel........
Eerste wedstrijd, mooie snelheidstest (15-05-2010)
Hamstrings hebben na het vorige stukje flink roet in het eten gegooid. Ze bleven zeuren en kon niet volle bak. Maar ja bij -5 is dat ook helemaal niet erg. Helaas op trainingsstage (eind april) was het nog niet over en dus weer geen volle bak snelhed......
Toen kwamen we thuis en de Nederlandse lucht en kou heeft me goed gedaan. Mijn hamstrings werden stukken beter (met dank aan Erik van Putten). En ik kon zelfs lopen op een ontzettend leuke wedstrijd, de Ter Specke Bokaal. De start was goed en ook de eerste drie horden waren netjes.....daarna was het op met de snelheid. Conclusie nog heel veel snelheid doen!!! Maar ik ben ontzettend blij dat ik heel over de finish ben gekomen en dat ik me volgende week weer kan testen....Hopelijk loop ik dan 4 horden goed....
ZUCHT....... (26-01-2010)
Iedereen kent dit gevoel wel......Zucht.....daar gaan we weer. Stom dat ik weer niet goed geluisterd heb naar mijn lchaam, zucht, stom dat ik er toch weer ben ingetrapt. Zucht van berusting........zucht.
Ik heb afgelopen winter erg uitgekeken naar het indoorseizoen. Kijken of ik mijn mooie tijd van vorig jaar kon verbeteren (toen nog heel onverwachts, nu op alles voorbereid).
Helaas ik heb 1 wedstrijd gedaan en daar blijft het bij. Hamstring klachten is de rede van het niet verder kunnen gedurende het indoorseizoen. Is het ernstig.....nee dat niet, maar het betekent wel weer aangepast trainen en een stapje terug. En DAAR moet ik nou zo om zuchten: herstellen en het aanpassen van schema's. Ik wil gewoon hard, veel en vol (zonder maar, dus, als dan).
Geduld word dus even op de proef gesteld. Maar ondanks het zuchten, kreunen en steunen kijk ik alweer vooruit. Nu even pas op de plaats; bikkelen en hard trainen volgen snel daarna, om vervolgens een mooi outdoorseizoen te kunnen draaien. Als het allemaal gaat zoals ik wil is het NK indoor missen helemaal niet zo erg meer........
Ontwaakt uit een winterslaap........nu het weer nog (13-01-2010)
Zoals jullie kunnen lezen ben ik langzaam ontwaakt uit mijn wintertrainingen. Ze gingen goed en het was leuk, maar even een indoorseizoen draaien maakt het nog leuker. Lekker even beuken, volle bak zonder ergens aan te denken. Starten, spikes het geeft je langzaam een gevoel van snelheid......Ben ik snel?? Nou voorlopig nog niet, maar daar aan werken vind ik hartstikke leuk en is een spannende afwisseling van tempo's en vele lagen kleding.
We zijn dus bezig en het gaat naar mijn zin. Nu alleen het weer nog wat beter en ik ben een gelukkig mens.....
